Kadrowiczki w USA
Zuzanna Stasiak
Zaczęłam grać w lacrosse w 2018 roku w Poznaniu. Dziewczyny już wtedy były mistrzyniami Polski, a ja trenowałam z najlepszą drużyną w kraju. To właśnie dzięki temu od początku miałam ogromną motywację, by mój poziom gry dorównywał zawodniczkom, z którymi pracowałam na co dzień.
Po kilku latach trener Jay Watts powiedział mi, że chciałby zobaczyć mnie na amerykańskich boiskach. Początkowo nie brałam tej propozycji na poważnie, jednak z czasem zaczęłam prowadzić rozmowy z trenerami amerykańskich uczelni. Moją uwagę szczególnie przykuła trenerka Jenna Agostino z Tusculum University — bardzo spodobało mi się jej indywidualne podejście do zawodniczek oraz pasja, z jaką opowiadała o swojej drużynie. W październiku 2022 roku podpisałam z nią kontrakt.
Jeszcze przed wyjazdem na uczelnię wzięłam udział w Mistrzostwach Europy U21 w Pradze w 2023 roku. Zostałam wybrana na kapitankę reprezentacji wspólnie z moją przyjaciółką Afrodytą Chadzinikolau oraz Natalią Kolat. Turniej zakończyłyśmy na 9. miejscu.
W sierpniu tego samego roku rozpoczęłam swoją przygodę w Stanach Zjednoczonych. Bardzo podoba mi się zarówno moja uczelnia, jak i drużyna — nie zamieniłabym ich na żadne inne miejsce. Aktualnie jestem na trzecim, ostatnim roku studiów. Przed nami sezon, w którym rozegramy 17 meczów. Jestem dumna, że jako pierwsza polska zawodniczka lacrosse wyjechałam na uczelnię do USA.
Równolegle uczestniczyłam w Mistrzostwach Europy seniorek w Bradze w 2024 roku. Zajęłyśmy 13. miejsce, co pozwoliło nam zakwalifikować się na Mistrzostwa Świata Dywizji II, które odbędą się w lipcu tego roku we Wrocławiu.
Roksana Dębicka
Jestem Roksana Dębicka i pochodzę z Wrześni. To właśnie tam zaczęła się moja przygoda z lacrossem, chociaż na początku nawet nie wiedziałam, co to za sport. Wszystko wydarzyło się podczas rekrutacji do liceum. Trener Leszek Nowacki zaprosił mnie na pierwszy trening, ponieważ w moim liceum im. Henryka Sienkiewicza otwierał nową sekcję lacrosse. Poszłam z ciekawości, bez wielkich oczekiwań, i nie przypuszczałam wtedy, że ta decyzja tak mocno wpłynie na moje życie.
Mimo że zaczynałam od zera, bardzo szybko odnalazłam się w tej dyscyplinie. Zaskoczyło mnie, jak łatwo przychodziło mi uczenie się kolejnych elementów gry. Zasady, praca kijem, poruszanie się po boisku, podania i strzały zaczęły układać się w całość szybciej, niż się spodziewałam. Każdy trening dawał mi coraz większą pewność siebie, a lacrosse stał się sportem, w którym czułam się naturalnie. Po roku regularnych treningów zaczęłyśmy grać w pierwszych sparingach i turniejach, a ja zobaczyłam, jak ogromne emocje i motywację daje rywalizacja.
Grałam w drużynie Lax Warriors Września, a ta droga była dla mnie jeszcze ważniejsza, bo dzieliłam ją z moją siostrą Nikolą. Wspólne treningi i wyjazdy budowały we mnie nie tylko sportową ambicję, ale też charakter. Z czasem dostałam szansę reprezentowania Polski, najpierw w kadrze juniorskiej, a później również w seniorskiej. To był moment, w którym zrozumiałam, że lacrosse przestał być tylko szkolną przygodą, a stał się moją prawdziwą drogą.
Z tamtych lat wyniosłam wiele sukcesów drużynowych i indywidualnych. W 2021 roku zdobyłam Mistrzostwo Polski Juniorek, a później z drużyną seniorek wywalczyłyśmy Wicemistrzostwo Polski w lacrosse field PLLK w 2022 roku oraz ponownie Wicemistrzostwo Polski w 2023 roku. W 2022 roku zdobyłyśmy też brązowy medal Mistrzostw Polski seniorek w formule olimpijskiej PLLK “6”. Równolegle pojawiały się osiągnięcia indywidualne, które traktuję jako potwierdzenie mojego rozwoju. Zostałam Najlepszą strzelczynią Mistrzostw Polski Juniorek w 2021 roku oraz Najlepszą strzelczynią Mistrzostw Polski Seniorek PLLK w 2021 roku. W latach 2021 i 2022 zajmowałam drugie miejsce w punktacji kanadyjskiej Mistrzostw Polski Seniorek, a w 2022 roku byłam też druga w rankingu strzelczyń MP Seniorek w formule olimpijskiej. W 2023 roku znalazłam się na trzecim miejscu w rankingu najlepszych strzelczyń PLLK.
Bardzo ważnym krokiem w mojej historii był rok 2023, kiedy wzięłam udział w Mistrzostwach Europy Juniorek w Pradze. Gra na takim turnieju była ogromnym wyróżnieniem, a dla mnie także potwierdzeniem, że potrafię rywalizować na wysokim poziomie. Zdobyłam tam dwa tytuły MVP, co było jednym z najbardziej wyjątkowych momentów w mojej karierze. W 2024 roku grałam w seniorskiej reprezentacji Polski podczas Mistrzostw Europy w Bradze w Portugalii, a w 2025 roku wzięłam udział w turnieju seniorskiej reprezentacji w formule sixes, w ramach kwalifikacji do The World Games 2025. Zajęłyśmy 5. miejsce, wygrywając m.in. z reprezentacją Holandii.
W 2022 roku po raz pierwszy wyjechałam do USA na turniej rekrutacyjny dla amerykańskich uczelni. Udało mi się pokazać z bardzo dobrej strony i zdobyłam tytuł MVP, a właśnie wtedy podjęłam decyzję, że chcę połączyć sport z edukacją. Wybrałam Post University (Division II), gdzie rozpoczęłam swoją drogę w amerykańskim lacrosse akademickim. Jako freshman miałam najwięcej goli, asyst i punktów w drużynie oraz wyróżniałam się liczbą groundballi, co otworzyło mi drzwi do transferu do Division I.
Tym krokiem było Stony Brook University, jeden z najlepszych programów lacrosse w Stanach Zjednoczonych. To właśnie tam trenowały i grały takie zawodniczki jak Kylie Ohlmiller, Ellie Masera czy Ally Kennedy. Jestem pierwszą polską lacrossistką grającą w Division I, co ma dla mnie wyjątkowe znaczenie. Każdy trening i mecz w tym programie to codzienne podnoszenie poprzeczki – sportowo i mentalnie.
W zeszłym sezonie z Stony Brook wygrałyśmy mistrzostwo konferencji CAA, a następnie dostałyśmy się do NCAA Tournament. Dziś lacrosse jest dla mnie nie tylko sportem, ale też historią o konsekwencji, odwadze i wierze w siebie. Zaczęłam w miejscu, w którym lacrosse dopiero powstawał, a doszłam do najwyższego poziomu w USA — i wiem, że to dopiero kolejny etap.
Nikola Dębicka
Nazywam się Nikola Dębicka, a moją przygodę z lacrosse rozpoczęłam w ósmej klasie szkoły podstawowej. Moja starsza siostra Roksana grała w licealnej drużynie i wielokrotnie zachęcała mnie, bym spróbowała swoich sił. Początkowo nie chciałam rezygnować z unihokeja, który był moją największą pasją, ale po obejrzeniu meczu lacrosse na żywo zainteresowałam się grą i zdecydowałam spróbować pozycji bramkarki. Rozpoczęłam naukę w LO im. H. Sienkiewicza we Wrześni i dołączyłam do drużyny LAX Warriors Września.
Na początku treningi były przede wszystkim zabawą i miejscem spotkań z koleżankami po lekcjach. Jednak w 2022 roku doznałam poważnej kontuzji kolana na zawodach unihokeja, co zmusiło mnie do przerwy od sportu i intensywnej rehabilitacji. To doświadczenie pozwoliło mi przemyśleć swoją przyszłość i zdecydować, że chcę traktować jeden sport poważnie. Wybór padł na lacrosse – dawał mi większe możliwości rozwoju, udziału w reprezentacji Polski i wyjazdów na zagraniczne turnieje. Dzięki wsparciu rodziny, moich trenerów i przyjaciół wróciłam na boisko silniejsza i bardziej zmotywowana.
Już jako najmłodsza bramkarka w Polsce brałam udział w zgrupowaniach juniorskiej i seniorskiej kadry narodowej. W 2023 roku zadebiutowałam na Mistrzostwach Europy Juniorek w Pradze, zdobywając cenne doświadczenie w poważnych zawodach. W tym czasie moja starsza siostra podpisała kontrakt z uczelnią w USA, co zainspirowało mnie do spróbowania swoich sił w walce o stypendium sportowe. Początkowo aplikowałam jako bramkarka i otrzymałam kilka ofert, jednak z czasem zaczęłam odczuwać, że ta pozycja ogranicza mój rozwój i nie daje mi już pełnej satysfakcji.
Latem 2024 poleciałam z drużyną na Mistrzostwa Europy w Portugalii, gdzie byłam rezerwową bramkarką. To doświadczenie utwierdziło mnie w przekonaniu, że potrzebuję zmiany i postanowiłam spróbować gry w polu. Wiedziałam, że to ogromne wyzwanie — musiałam nadrobić lata doświadczenia zawodniczek — ale byłam gotowa podjąć ten wysiłek. Dużą rolę w mojej drodze odegrał trener oraz szkolny wuefista Pan Leszek Nowacki, który zawsze we mnie wierzył i stał się moim mentorem. Dzięki jego wsparciu miałam ogromną motywację do pracy i wiedziałam, że mogę być najlepsza.
Po zmianie pozycji zaczęłam intensywnie trenować indywidualnie, a w wakacje 2024 uczestniczyłam w turniejach międzynarodowych w Hiszpanii i Włoszech, rywalizując z silnymi drużynami, w tym z reprezentacjami USA i Irlandii. Jesień 2024 była czasem ogromnego wysiłku — praktycznie każdy weekend spędzałam na turniejach i zgrupowaniach, a w tygodniu trenowałam pięć razy, znajdując jednocześnie czas na naukę. W jesiennej edycji Polskiej Ligi Sixes z drużyną LAX Warriors zajęłyśmy 3. miejsce, a ja otrzymałam trzy indywidualne wyróżnienia.
W tym samym czasie zostałam zauważona przez trenerów narodowej kadry i powołana do reprezentacji na turniej w greckich Salonikach. Następnie wzięłam udział w turnieju juniorek we Frankfurcie nad Menem, gdzie zdobyłyśmy 1. miejsce. Zostałam wyróżniona tytułami „Najlepszej strzelczyni” oraz „MVP” turnieju w Niemczech. W międzyczasie podpisałam kontrakt z Adelphi University w Nowym Jorku, kontynuując swoje marzenie o nauce i karierze sportowej w USA, w drużynie zajmującej 2. miejsce w rankingu II Dywizji.
W marcu 2025 zostałam wybrana na kapitankę reprezentacji Polski. W kwalifikacjach do The World Games zakończyłyśmy rywalizację na 5. miejscu w Europie, a w meczu z reprezentacją Holandii zostałam wyróżniona tytułem MVP. Ta rola utwierdziła mnie w przekonaniu, że ciężka praca i determinacja naprawdę przynoszą efekty.
Ostatni wiosenny sezon w Polsce zakończyłam zdobyciem złotego gola w meczu o 3. miejsce oraz trzema indywidualnymi wyróżnieniami: tytułami najlepszej juniorki, najlepszej strzelczyni oraz drugiej najlepiej punktującej zawodniczki ligi.
Od sierpnia 2025 rozpoczęłam naukę i grę w lacrosse w Nowym Jorku, w jednym z najlepszych ośrodków tej dyscypliny na świecie. To dla mnie wyjątkowa szansa, którą chcę w pełni wykorzystać — rozwijając się zarówno na boisku, jak i poza nim oraz pokazując, że każdy krok w stronę marzeń może prowadzić do wyjątkowych możliwości.
Klara Domachowska
Mam na imię Klara Domachowska, a moja przygoda z lacrossem rozpoczęła się w liceum, kiedy trener Leszek Nowacki zaprosił mnie do gry w drużynie. Od samego początku pokochałam ten sport. Wcześniej zajmowałam się głównie bieganiem, dlatego lacrosse był dla mnie czymś zupełnie nowym – sportem drużynowym, w którym dodatkowo wykorzystuje się kij.
Z czasem lacrosse stał się moją prawdziwą pasją. Systematycznie pracowałam nad doskonaleniem swoich umiejętności i szybko zaczęłam rozwijać się jako zawodniczka. Wraz z drużyną LAX Warriors brałam udział w turniejach ligowych, a także w turniejach zagranicznych z reprezentacją Polski. Dało mi to ogromne doświadczenie, możliwość poznania wielu inspirujących ludzi oraz szansę gry na coraz wyższym poziomie.
Szczególnie dobrze wspominam Mistrzostwa Europy Juniorek, a także Mistrzostwa Europy Seniorek w Bradze, gdzie zaprezentowałyśmy się bardzo dobrze jako drużyna, a ja osiągnęłam również sukcesy indywidualne. Po jednym z zagranicznych turniejów we Włoszech, razem z Roksaną, zaczęłyśmy otrzymywać propozycje gry w Stanach Zjednoczonych.
Decyzja o wyjeździe nie była łatwa, jednak zdecydowałam się rozpocząć swoją akademicką i sportową drogę na Post University. Po udanym sezonie postanowiłam przetransferować się do mojej obecnej drużyny – Wheeling University. Urzekła mnie wizja trenerki oraz cele postawione przed nowo budowanym zespołem.
Roksana Szaj
Mam na imię Roksana Szaj i pochodzę z Poznania. Moja przygoda z lacrossem rozpoczęła się w pierwszej klasie technikum, kiedy znajoma udostępniła post o rekrutacji do klubu Poznań Hussars Ladies. Na początku nie wiedziałam, czym jest lacrosse, ale po szybkim researchu postanowiłam wybrać się na pierwszy trening. Czy od razu zakochałam się w tym sporcie? Zdecydowanie nie. Dopiero po kilku miesiącach, gdy dziewczyny zapytały, czy chciałabym spróbować swoich sił na pozycji bramkarki, moje podejście całkowicie się zmieniło. Już na pierwszym turnieju zostałam wyróżniona tytułem MVP, co utwierdziło mnie w przekonaniu, że to właśnie w bramce odnajduję się najlepiej.
Moje zaangażowanie zostało szybko dostrzeżone przez trenerów kadry narodowej. Od tego momentu regularnie brałam udział w zgrupowaniach reprezentacji U21 oraz seniorskiej. W barwach narodowych wystąpiłam w wielu turniejach międzynarodowych, a do najważniejszych należą Mistrzostwa Europy U21 w Pradze, Mistrzostwa Europy Seniorek w Bradze oraz kwalifikacje do The World Games w Vila Real de Santo António. Podczas turnieju kwalifikacyjnego zostałam wyróżniona tytułem MVP w naszym pierwszym meczu przeciwko reprezentacji Francji.
Zdobyłam wiele wyróżnień zarówno w kraju, jak i za granicą. Podczas Mistrzostw Europy U21 w Pradze zostałam dwukrotnie wyróżniona tytułem MVP. W Polsce od wielu lat wraz z moim klubem sięgamy po mistrzostwo Polski w obu odmianach lacrosse — sixes oraz field. Okazjonalnie występuję również gościnnie w męskiej lidze, co pozwala mi rozwijać się w bardziej fizycznym i dynamicznym środowisku gry. Równolegle gram w box lacrosse oraz aktywnie współtworzę pierwszą żeńską drużynę box lacrosse — Polish Pigeons.
Zostałam również trzykrotnie wyróżniona tytułem Goalie MVP of the Polish Women’s League w latach 2022, 2023 oraz 2024, a także otrzymałam nagrodę Best Junior Player in Poland w 2023 roku.
Zimą 2025 roku otrzymałam pierwszą wiadomość od trenerki jednej z najlepszych drużyn Dywizji I w Stanach Zjednoczonych. Wtedy narodziła się realna idea studiowania i grania w USA. Po długim i wymagającym procesie rekrutacji, pierwszym wyjeździe do Stanów Zjednoczonych oraz rozegraniu dwóch turniejów, które pozwoliły mi zaprezentować się szerszemu gronu trenerów, a także po licznych rozmowach z innymi uczelniami, otrzymałam finalną ofertę, którą zdecydowałam się przyjąć.
Od stycznia tego roku gram i studiuję na University of Charleston (Dywizja II), spełniając swoje małe marzenie — rozwijania się sportowo i być może pewnego dnia reprezentowania Polski na Igrzyskach Olimpijskich.
